Blade Runner é unha película de 1982 dirixida por Ridley Scott
e protagonizada por Harrison Ford e Rutger Hauer, entre outros. A trama
desenvólvese no ano 2019, nun futuro no que a enxeñería xenética fai posible a
creación de robots escravos, fisicamente iguais que os humanos, chamados
Replicantes. Os Blade Runner son un
corpo que se encarga de “retirar” aos robots que permanecen na Terra. Rick
Deckard, un destes policías xa retirado, é chamado para rematar ca vida de
catro Replicantes rebeldes. A partir deste momento, a película non deixa un
momento de descanso, non deixa que apartes a mirada nin un instante da
pantalla. Cada escena, cada personaxe, cada ambiente son capaces de saturar
todos os sentidos.
Respecto á
estética, paréceme impecable. Os ambientes continuamente cargados de humidade,
cheos de personaxes e obxectos que non deixan de moverse nin un segundo. O
feito de que durante toda a película sexa de noite, chova e haxa sempre fume dos
vehículos e dos edificios, achega a estética ao cine negro dos cincuenta.
É importante na película non deixar de mirar a pantalla nin un instante pois sería
fatal ata perderse tan só o movemento dun ventilador. As cores brillantes da
cidade, as cores máis ben apagadas dos interiores, as luces e as sombras que
achegan o ambiente a unha estética case romántica, fan que a película cobre vida
tan só cas imaxes. E en canto a estética hai que salientar a clara repercusión
que ten en películas posteriores como Matrix,
Brazil ou Teorema Zero, entre outras. 
No tocante aos
sons, pode dicirse que son unha personaxe máis no filme. Non hai nin un só segundo
durante toda a película no que non se escoiten os sons da cidade, dos mercados,
da choiva, de voces que se atopan fora de campo. Os sons fan que te somerxas aínda
máis nese ambiente denso e condensado axudando así a transmitir a frialdade e a
pesadez do aire que ocupa todos e cada un dos lugares da cidade.
En definitiva, na
miña opinión, é unha película que se achega moito á perfección, tanto na trama
coma na interpretación ou nos ambientes xa tratados. Parece incrible como unha
película de hai trinta e cinco anos poida chegar a ser tan actual. A temática
ten unha clara crítica á superpoboación das cidades, á contaminación que
producimos e, en consecuencia, ao cambio climático. Tamén fai reflexionar sobre a
ética, sobre cales son os actos morais, sobre cal das dúas personaxes
principais ten a razón: un escravo ou un home entregado á sociedade na que lle
toca vivir. Ademais, gustaríame facer referencia a un momento en particular da
película que me impactou especialmente: cando o Replicante coñece ao seu
creador. El é case coma un deus que pode crear vida ao seu gusto. O robot é un
dos produtos das súas probas e o único que quere é saber por que ten que
morrer. É quizais unha referencia ás relixións, nas que ninguén se percata de
que o seu deus creouno mortal ata que se acerca o momento, e entón todos se
preguntan por que teñen que deixar de vivir, por que teñen que deixar atrás
todo que os fixo estar vivos. E finalmente, co famoso discurso, Rutger Hauer
fai ver o etérea e efémera que é a vida. Como todo o que coñecemos, todos os
nosos recordos, todo o que fixemos, as persoas ás que tratamos, os lugares aos
que fomos, as nosas vivencias e ata os nosos pensamentos desaparecerán algún
día completamente e só quedará no mundo o recordo que outros teñan de nós. El é
un robot que ao igual que os humanos ten vida: coñece a persoas polas que
sente, coas que comparte o seu, vive os seus propios momentos, ten recordos,
sente, vive. Pero non é humano, e polo tanto, a súa vida non vale nada e
soamente será un obxecto máis que deixará de funcionar.
“He visto cosas que vosotros no creeríais. Atacar naves en llamas más allá de Orión. He visto Rayos-C brillar en la oscuridad cerca de la Puerta de Tannhäuser. Todos esos momentos se perderán en el tiempo como lágrimas en la lluvia. Es hora de morir...” (Hauer, 1982)
Comentarios