Natarsis

Este é o teaser dunha curtametraxe de ficción; unha peza de suspense e fantasía que, cun certo ton surrealista, traslade ao espectador a un lugar misterioso, escuro e opresivo.  Cunha estética baseada no cinema expresionista alemán, búscase mesturar varios mitos, como é o da Caixa de Pandora  ou o da Santa Compaña .  A historia narra a viaxe de Pan que, nunha soa noite, debe atopar a Esperanza. Tras abrir unha misteriosa caixa, un grupo de persoas misteriosas lideradas por Dando esperta dun soño eterno e comeza a sembrar o caos co seu lume. As cousas se complicarán para Pan cando, pensando que pode atopar alí a Esperanza, entra nunha igrexa escura. Pero o único que atopará alí será lume. 

Unha breve reportaxe realizada como traballo para economía, do grao de Comunicación Audiovisual da USC, sobre a situación na que se atopaba a empresa Alcoa e os seus traballadores no ano 2018. A través das palabras de Alberto Lema, Carlos Nogueira e Óscar Varela, créase un panorama sobre a situación política, económica e social que envolve o peche de Alcoa d'A Coruña e San Cibrao. O que se está pedindo é unha intervención para paralizar unha situación inxusta. - Óscar Varela. Alcoa non se pecha! Un traballo realizado por Miguel García, Lucía Lago e Natalia Fernández.

Atoparse na realidade, sen ficción, quere dicir estar nun mundo sen orde. Nese mundo no que todos os momentos, aínda que unidos por un fío, poden ser anteriores ou posteriores ao momento exacto no que as persoas do teu redor dan sentido ao que existe. Sen orde nin ficción , unha peza realizada no contexto da  V Chanfainalab , un encontro de cineastas galegos celebrado en San Sadurniño dende o 2014. Unha experiencia xenial.

Eu, filla do mesmo de sempre. Círculos que circulan circularmente. Xirando. Xirando e xirando. Filla do mesmo. Molesto. Pero o camiño tórcese e rómpese o ciclo. Vós, fillos do vento, liberdade. Escoitade canto podedes dar. Rompedes miñas orixes. Aprendo a escoitar o mundo que se abre continuamente. Péchase e volve a comezar pero xa non é o de sempre. Agora de cor, contraste, novos mundos, nova vista. Miradas. Agora nova mente, novo ser. Vós rompedes o eixe, os días, e facédeos de sons, sentidos, cores, brillos. Sodes libres, disfrutades. Escaravellos dourados de Exipto. Eu, coma vós, filla do mesmo, nacín pra ver cores, nacín pra ser libre.

Un paso adiante e outro atrás, Galiza, e a tea dos teus soños non se move. A espranza nos teus ollos se espreguiza. Aran os bois e chove. Un bruar de navíos moi lonxanos che estrolla o sono mol coma unha uva. Pro ti envólveste en sabas de mil anos, e en sonos volves a escoitar a chuva. Traguerán os camiños algún día a xente que levaron. Deus é o mesmo.  Suco vai, suco vén, ¡Xesús María!, e toda cousa ha de pagar seu desmo.  Desorballando os prados como sono, o Tempo vai de Parga a Pastoriza. Vaise enterrando, suco a suco, o Outono. ¡Un paso adiante e outro atrás, Galiza! X. M. Díaz Castro ( Nimbos )

Storyline:      Un estudiante quiere aprobar un examen y va a una biblioteca donde se queda atrapado hasta que la abren al día siguiente. Sinopsis:      En el transcurso de una noche, Luis (un estudiante de bachillerato) tendrá que superar el hecho de haberse quedado encerrado en la biblioteca de la ciudad, para poder aprobar el examen de filosofía que tiene al día siguiente. Al llegar todo le distrae, pero cuando por fin consigue centrarse, todo se vuelve contra él y un montón de dificultades se interpondrán entre él, su casa y el examen. Todo está cerrado a cal y canto y tendrá que buscar alguna forma para poder escapar. Finalmente, alguien abre la puerta, pero ya es demasiado tarde: ha amanecido. Protagonista: Descripción física:            - Nombre : Luis.            - Edad :  a punto de cumplir 18.            - Sexo :  hombre.    ...

Hai moitos tipos de viaxes: esas eternas que te cambian pouco a pouco, lixeiramente, que non se marchan ata que as botas, ata que te botan fora; e esas momentáneas, fugaces. Son capaces de cambiarte nun día, nunhas horas, en tan só uns minutos. Vanse cando menos queres que se vaian, botan fora o que nalgún momento fuches durante a viaxe. Son duras, violentas, fortes. O impacto da vida sobre a túa mente. Deixan baleiro. As viaxes só deixan un baleiro, unha mestura entre a nada e o todo. Baleiro? Tal vez. Viaxes distintas, para todos, a vida, a morte, trens e máis trens, autobuses, coches, xente, escaleiras, música, máis xente, máis música, familia, amigos, amigos que marchan pero nunca marchan, pintura e máis pintura, portas, animais, risas, máis pintura. Todo é fugaz. Fugaz e baleiro. Todo e nada. Baleiro? Tal vez.

Sempre pregunteime o mesmo. Por que a xente di que somos como capas de cebola? Cando era nena pensaba que sería porque as cebolas fan que choremos, porque pican os ollos cando as miramos. Pero agora entendo o que son as capas. Todos somos teas de historia, cubertas de momentos, problemas. Capas e capas que cando intentas quitar para descubrirte a ti mesma, só es capaz de atopar máis. Non hai un eu, só hai historias que nos compoñen como as capas ás cebolas.

Mente. ¿Qué hay en su interior? Por las mañanas, clases, gente. Ella. Sólo es ella. ¿Qué hay en su interior? Mente.

Extraña luz que me abre el camino: déjame pasar, déjame verte y acompañarte por tu corta senda; déjame. Permíteme huir, refugiarme en lo anodino, en tu abrigo. Curioso rayo de impaciencia, misterioso eres. ¿A dónde me llevas? Triste chispa, triste final. Caminas como si algo temieses. ¿Qué es? Aquí dentro está mi alma. Te busco. Sé que, luz del cielo, estás ahí. Te encuentro caída en lo oscuro, en calma, y ahora, mi amada luz fría, responde: ¿triste final para otro, o acaso triste final para mí?

Que quen son? Non teño nin idea. Son repetición, son rutina e son o mesmo: o mesmo de sempre. Son un lago e son a estrada, son a radio, son a escola. Eu son ti e son eles, pero non son eu. Son o que queiras ver en min, aínda que trato de ser algo máis. Que ves ti que son eu?