O son amargo da choiva peta nas fiestras da ialma esbozando o sorriso triste que se vai borrando. Triste vai o río, con son agarimoso. Ondean as curvas e as pedras que, arredor do pobo fachendoso, ca saraiba vense amoladas, esquecidas, saturadas. Feitas de morriña e morriñenta nada. Meniñas escuras, brillantes de escuro ton amarelo. Cando, entón, vaste lembrar? Cando vas deixar a terra da carga e volver ao infinito mar? Vence. Vence hoxe meniña, e volve a comezar.
Para a eliminación dos recordos que alteran a mente