Saltar ao contido principal

Publicacións

Mostrando publicacións coa etiqueta Poema

Penélope

Un paso adiante e outro atrás, Galiza, e a tea dos teus soños non se move. A espranza nos teus ollos se espreguiza. Aran os bois e chove. Un bruar de navíos moi lonxanos che estrolla o sono mol coma unha uva. Pro ti envólveste en sabas de mil anos, e en sonos volves a escoitar a chuva. Traguerán os camiños algún día a xente que levaron. Deus é o mesmo.  Suco vai, suco vén, ¡Xesús María!, e toda cousa ha de pagar seu desmo.  Desorballando os prados como sono, o Tempo vai de Parga a Pastoriza. Vaise enterrando, suco a suco, o Outono. ¡Un paso adiante e outro atrás, Galiza! X. M. Díaz Castro ( Nimbos )

Allí dentro

Extraña luz que me abre el camino: déjame pasar, déjame verte y acompañarte por tu corta senda; déjame. Permíteme huir, refugiarme en lo anodino, en tu abrigo. Curioso rayo de impaciencia, misterioso eres. ¿A dónde me llevas? Triste chispa, triste final. Caminas como si algo temieses. ¿Qué es? Aquí dentro está mi alma. Te busco. Sé que, luz del cielo, estás ahí. Te encuentro caída en lo oscuro, en calma, y ahora, mi amada luz fría, responde: ¿triste final para otro, o acaso triste final para mí?