Saltar ao contido principal

Be happy

Storyline:
     Un estudiante quiere aprobar un examen y va a una biblioteca donde se queda atrapado hasta que la abren al día siguiente.

Sinopsis:
     En el transcurso de una noche, Luis (un estudiante de bachillerato) tendrá que superar el hecho de haberse quedado encerrado en la biblioteca de la ciudad, para poder aprobar el examen de filosofía que tiene al día siguiente. Al llegar todo le distrae, pero cuando por fin consigue centrarse, todo se vuelve contra él y un montón de dificultades se interpondrán entre él, su casa y el examen. Todo está cerrado a cal y canto y tendrá que buscar alguna forma para poder escapar. Finalmente, alguien abre la puerta, pero ya es demasiado tarde: ha amanecido.

Protagonista:

  • Descripción física:
          -Nombre: Luis.
          -Edad: a punto de cumplir 18.
          -Sexo: hombre.
          -Descripción física: alto, delgado, moreno, ojos oscuros, algo despeinado.
          -Vestuario habitual: ropa que no llama la atención, de colores más bien apagados.
          -Forma de andarbastante erguido, como si mirase a todo el mundo por encima del                     hombro.
          -Detalle característico: usa gafas para leer, cuando está nervioso se rasca la cabeza.
          -Color favorito: azul.

  • Descripción psicológica:
          -Habilidades: expresión escrita, toca el tambor en una banda.
          -Emociones: nervioso, torpe cuando se pone nervioso, egocéntrico, poca paciencia. 
          -Valores moraleses puntual, tiene fuerza de voluntad, sencillo, responsable, no se                       concentra con facilidad.
          -Actitud ante la vida: su cerebro funciona por "ahorro de energía", más bien negativo,                  victimista.
          -Miedos y frustraciones: no llegar a cumplir sus metas, no aprobar filosofía, sus                          padres. 
          -Complejos: odia ponerse sus gafas y a la gente que habla en gallego.
          -Ambiciones: ser filósofo y aprobar todas las asignaturas. 
          -Secreto: quiere ser diseñador de zapatos en Bruselas. 
          -Otros: no soporta a la gente que grita o que hace mucho ruido; cree que todos deberíamos              usar sólo el inglés, pero como cree que nadie le entendería usa el castellano. 
  • Contexto:
          -Localización geográfica: Ferrol.
          -Época histórica: actualidad.
          -Entorno familiarde apariencia adinerada, conservadora.
          -Clase social: media-alta.
          -Religión: católico. 
          -Nivel educativo: estudiando bachillerato. 
          -Opinión política: conservador. 
          -Entorno laboral: de bachillerato. Se cree superior a todos sus compañeros. 
          -Tiempo de ocio: toca el tambor en la banda municipal; lee "Una investigación sobre la               naturaleza y causas de la riqueza de las naciones", de Adam Smith en inglés.

Escaleta:


Corto:

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Penélope

Un paso adiante e outro atrás, Galiza, e a tea dos teus soños non se move. A espranza nos teus ollos se espreguiza. Aran os bois e chove. Un bruar de navíos moi lonxanos che estrolla o sono mol coma unha uva. Pro ti envólveste en sabas de mil anos, e en sonos volves a escoitar a chuva. Traguerán os camiños algún día a xente que levaron. Deus é o mesmo.  Suco vai, suco vén, ¡Xesús María!, e toda cousa ha de pagar seu desmo.  Desorballando os prados como sono, o Tempo vai de Parga a Pastoriza. Vaise enterrando, suco a suco, o Outono. ¡Un paso adiante e outro atrás, Galiza! X. M. Díaz Castro ( Nimbos )

Toma II: viaje

Hai moitos tipos de viaxes: esas eternas que te cambian pouco a pouco, lixeiramente, que non se marchan ata que as botas, ata que te botan fora; e esas momentáneas, fugaces. Son capaces de cambiarte nun día, nunhas horas, en tan só uns minutos. Vanse cando menos queres que se vaian, botan fora o que nalgún momento fuches durante a viaxe. Son duras, violentas, fortes. O impacto da vida sobre a túa mente. Deixan baleiro. As viaxes só deixan un baleiro, unha mestura entre a nada e o todo. Baleiro? Tal vez. Viaxes distintas, para todos, a vida, a morte, trens e máis trens, autobuses, coches, xente, escaleiras, música, máis xente, máis música, familia, amigos, amigos que marchan pero nunca marchan, pintura e máis pintura, portas, animais, risas, máis pintura. Todo é fugaz. Fugaz e baleiro. Todo e nada. Baleiro? Tal vez.

Las lágrimas de las cebollas

Sempre pregunteime o mesmo. Por que a xente di que somos como capas de cebola? Cando era nena pensaba que sería porque as cebolas fan que choremos, porque pican os ollos cando as miramos. Pero agora entendo o que son as capas. Todos somos teas de historia, cubertas de momentos, problemas. Capas e capas que cando intentas quitar para descubrirte a ti mesma, só es capaz de atopar máis. Non hai un eu, só hai historias que nos compoñen como as capas ás cebolas.